v a n g a v e l t u r & v i t l e y s a

Lífið...

...er gott.

Undanfarnar vikur hefur fátt komist að annað en vinnan, nördismi og fjölskyldumál. Afi er búinn að vera veikur og það hefur fengið mig til að hugsa.

Afi og amma í Hafnarfirði hafa verið stofnun í mínu lífi svo lengi sem ég man. Þegar ég var lítill nýlæs púki sat ég oftar en ekki í sófanum þeirra með Morgan Kane, Tom Swift eða Horfna góðhesta og drakk í mig síðu eftir síðu.

Mikið sakna ég þess að lesa eins og ég gerði þá.

Þegar ég gisti hjá þeim um helgar fórum við amma saman með bænirnar og stundum skreið ég upp í til þeirra þegar ég vildi ekki vera ein. Um daginn lágum við svo aftur í þessu rúmi, ég, afi og amma þegar afi kom stuttlega heim af spítalanum. Þá voru hlutverkin ekki eins skýr og fyrir rúmum tuttugu árum. Það var sárt en samt svo gott.

Þegar minn hestakonuferill hófst um fimm ára aldurinn var amma að hætta að fara á bak. Þá fórum við afi á Mósa og Glóa, sem hétu reyndar Faxi og Glófaxi, endalausa reiðtúra um nágrenni Hafnarfjarðar þar sem mér var kennt að umgangast skepnur og náttúruna af virðingu. Ég vildi að ég hefði tekið betur eftir.

Árin líða og elli kerling lætur ekki að sér hæða. Hún hefur læst klónum í afa og ömmu og hægt og rólega tekur hún þau frá mér. Dag frá degi eldast þau og þurfa meira á okkur afkomendunum að halda.Mér finnst það erfitt og sárt en mér finnst gott að vera til staðar.

Þau eiga ekkert annað skilið.

Miðvikudagsmorgunn...

... og víraði álfurinn er, ásamt góðum hópi vinnufélaga, á leið til Atlanta að heimsækja hvítu úlfana. Ekki slæmt það.

Fyrstu vikur ársins hektískar og afi álfsins liggur á spítala. Það hreyfir við álfahjartanu og hrærir í álfahausnum enda einstakt eintak þar. Maðurinn sem kenndi mér að "maður verður að gera fleira en gott þykir" og "það á ekki að leggja stein í götu annarra". Hvort tveggja ætla ég alltaf að muna.

Hjálmar í eyrunum og nóg af vinnu í inboxinu. Þannig er lífið gott.

Hrist en ekki hrærð

Í kvöld rakst ég á mann í miðbænum. Hann er dökkhærður og bláeygur og brosir fallega. Bráðum verður hann pabbi. Ég óskaði honum til hamingju og gekk heim í nýmálaða kassann minn.

Tíminn og ...

vatnið?

Nei, samt ekki.

Undarlegt hvernig hægt er að vera ótrúlega meðvitaður um nútíðina en samt hleypur tíminn í burtu og maður veltir því fyrir sér hvert hann hafi farið. Undanfarnar vikur hafa verið þannig. Skólinn búinn og þess vegna mun afslappaðra andrúmsloft en samt er alltaf nóg að gera. Kannski bara vegna þess að mér finnst ég þurfa að gera svo margt, nota tímann, nýta tímann, finnast ég ekki vera að kasta honum á glæ.

Hmmm...

Þessar vikur hafa annars verið bæði skemmtilegar og erfiðar.

Síðustu tvær helgar hef ég tekið að mér hlutverk leiðsögumanns um íslenskt næturlíf fyrir tvo aðskilda hópa bandarískra ferðamanna í Dirty Weekend á Íslandi. Annar hópurinn innihélt eintóma repúblikana og við einn þeirra átti ég samræður um allt sem mér finnst að bandarísku þjóðinni og við vorum ekki sammála um einn einasta hlut. Það var samt gaman. Hinn hópurinn innihélt eintóma "commodity brokers"* og einn þeirra sjarmeraði mig upp úr skónum. Verst ég sjarmeraði hann ekki að sama marki. En hey, það verður ekki á allt kosið. Veit reyndar ekki hvor hópurinn var samviskulausari, veðja þó á repúblikanana.

Fór á kvennaráðstefnu á Bifröst síðustu helgi og velti fyrir mér ýmsum flötum á því að vera kona í skemmtilegum félagsskap. Skil ekki alveg hvers vegna staðan er eins og hún er og skil heldur ekki alveg af hverju konur eru ekki almennt reiðari en þær eru, sérstaklega í ljósi nýjustu launamunarfréttanna. Enn ekki búin að ná mér eftir þær.

Afi er búinn að fara inn og út af spítalanum og það hriktir í einni grundvallarstoð tilverunnar. Undarlegt, erfitt og einkennilega hversdagslegt. Erfitt að útskýra hvað ég á við en ég minnist þess að hafa hugsað um rykið á baki kirkjubekkjar fyrir framan mig í jarðarför föður míns.

Einkennilega hversdagslegt. Ekkert er eins en samt er allt eins og áður.

*Ég er ekki viðskiptalega sinnaðri en svo að ég veit ekki hvað það þýðir. Ekki verðbréfamiðlari en ég ímynda mér að þeir selji olíu, gull og salt. Veit einhver hvað þetta þýðir?

Þakklæti

Í liðinni viku bað ég fyrir kveðju í annan heim. Henni verður líklega ekki skilað á næstunni. Fyrir það er ég svo óendanlega þakklát.

Þegar ég verð stór ætla ég að vera góð. Eins og afi.

Reiðin er hávær en harmurinn þögull

Syrgjendurnir standa í svörtum fötum við nýtekna gröf. Vindurinn feykir til fötum og hári en litla stúlkan tekur ekki eftir því. Hún kyssir rósina og leggur þessa hinstu kveðju á kistulokið. „Vertu sæll, vertu sæll.“ Með tár í augum og trega í hjarta lítur hún upp og horfist í augu við heiminn. Hann er ekki hennar heimur, hennar heimur er hruninn. Hún spilar bara með fyrir hina.

Lengi, lengi stendur hún inni í glerbúrinu sínu, þægilega dofin, vopnuð björtum hlátri og horfir á heim hinna. Hinir hafa enn ekki vaknað, hún öfundar þá af svefninum, þeir vita ekki, skilja ekki. Litla stúlkan hlær björtum hlátri, klingjandi eins og kirkjuklukkur við jarðarför. Hún grætur ekki nema í einrúmi, annars hlær hún. Hún veit.

Smám saman koma brestir í glerbúrið og doðinn dvínar. Hlátur litlu stúlkunnar hættir að hljóma og heimur hinna verður hennar líka. Ekkert er eins og samt er allt eins og áður. Hún reiðist. Hún er ekki eins og hinir, hún veit. Hinir vita ekki. Reiðin kraumar innra með henni. Hún er hundrað ára, þúsund ára, ævagömul og reið. Reiðin gegnsýrir hana, hatrið heldur henni gangandi. Litla stúlkan hatar heiminn af ástríðu. Hún hatar fuglana og grasið, faðmlög og hlýleg orð. Mest hatar hún hina sem vita ekki. Hún hatar allt nema ljóð.

„Lát elda harms og kvala flæða um þig uns skógur þinna blekkinga er brunninn.“ Svo dvínar hatrið og reiðin hættir að sjóða. Þó hinir skilji ekki þá er það ekki þeirra sök, þeir munu einhvern tíma vakna og skilja. Þá skilur hún líka.

Í huga stúlkunnar er tóm. Hún er ekki lítil lengur. Hún á sinn heim, hann hefur risið á rústum hins. Heimur stúlku en ekki barns. Hún hugsar til baka og fyllist trega. Tómið gín við henni og hótar að gleypa hana. Örvæntingarfull reynir hún að fylla það, hvernig sem er. Langir dagar líða hjá, hún reynir að hugsa ekki, reynir að týna sjálfri sér, vill ekki finnast. Stundargleði er hennar eina gleði, sönn gleði er óraunveruleg tálsýn. Hún syrgir.

Sorgin er raunveruleg, allar aðrar tilfinningar eru flöktandi vofur, leifar tilfinninga sem hún þekkti áður. Tómið dregur hana til sín. Hún stendur á brúninni, daðrar við tilhugsunina um að láta sig detta. Hinir toga í hana, hún vill ekki kynna þá fyrir tóminu.

Stundum tekst henni að gleyma því, einbeita sér að vökvanum í glasinu, reyknum í lungunum eða höndunum á andliti sínu. Aldrei lengi, tómið kemur alltaf aftur, glottandi að eymd hennar.

Stúlkan þreytist á flóttanum, hún getur aldrei komist undan, getur ekki leyft sér að týnast. Berst á móti með minnkandi styrk en gefst ekki upp. Öskrar á nóttina en það birtir ekki, heimurinn er svartur og heyrir ekki, vill ekki hlusta. Hinir hafa gleymt henni, hendur þeirra halda henni ekki lengur. Stúlkan er ein í nóttinni.

Hægt og rólega birtir, himininn gránar og flöktandi skuggarnir birtast einn af öðrum. Stúlkan stendur ein og virðir fyrir sér dögunina. Hinir standa að baki hennar, fyrir þeim er þetta sem hver önnur dögun. Fyrstu geislar sólarinnar falla á andlit hennar og reka skuggana burtu. Harmurinn blundar í brjósti hennar, hans vettvangur er nóttin. Óstyrkum skrefum gengur hún inn í daginn. Kannski.

Tíminn líður...

... og fer í hringi. Nú eru árin orðin átta. Undarlegt.

Skrýtið

Stundum er eins og allt gerist tvisvar. Fyrir þremur árum fékk ég fréttir sem hrærðu ofsamikið upp í mér - en svo vandist ég tilhugsuninni.

Áðan fékk ég sams konar fréttir og þær hræra líka upp í mér. Ég mun venjast tilhugsuninni.

Í dag er annars dagur dauðans - brjálæðislega mikið að gera í skólanum og enginn tími fyrir angurværð. Kannski er það bara fínt.

Að ári liðnu

Fyrir ári síðan skildum ég og sæti strákurinn* að skiptum fyrir fullt og fast (fyrir utan að ég datt ofan í holu í september). Hérna má sjá hvað ég var að hugsa daginn sem ég tók þessa örlagaríku ákvörðun.

Síðan þá hefur víraði álfurinn siglt undir hentifána ef svo má segja. Fyrir utan James Bond hefur enginn hreyft við álfahjartanu. Og það er bara fjári fínt. Bismark er hinn fullkomni sambýlingur, sætur og mállaus.

Álfurinn borðar kvöldmat þegar honum hentar og það sem hann langar í, lærir á nóttunni og syngur í sturtu**. Talar við sjálfan sig í bílnum - stundum m.a.s. emmessennísku eins og á heimleið áðan þegar hann sagði LOL vegna fyndinnar tilhugsunar.

Þetta er allt frábært svo langt sem það nær - en það sem álfurinn hefur helst áttað sig á að lífið gengur fínt á þessum forsendum og hann er fullfær að standa á eigin fótum. Hann á strauborð og borvél og visakort (sem reyndar er í geymslu) og gott fólk í kringum sig og þarf ekkert meira.

Lífið er gott

*Held að þetta sé eina nafnið sem ég hef notað til að vísa til hans annað en kærasti sem augljóslega á ekki við. Og svo finnst mér hann ennþá sætur og vona að hann sé glaður.

**Álfurinn syngur reyndar ekki í sturtu - m.a.s. Bismark myndi ekki þola það.