Ég er að lesa svo góða bók. Það er lágnætti í júní og golan leikur við trjágreinarnar fyrir utan húsið mitt og ég geri bara stutt hlé fré lestrinum. Endrum og sinnum. Undanfarna tvo daga hef ég verið samferðakona Karitasar listmálara um íslenskan samtíma, evrópska sögu og böndin sem binda konur saman.
Þvílíkt ferðalag.
Hún fær mig til að hlæja og gráta, drekka stoðmjólk í kaffið mitt, borða engan hádegismat nema súkkulaðikex. Lesa búta fyrir Matta, þann sem er næstum með ofnæmi fyrir bókum, hugsa um konur og tengsl og skyldur og húsverk og köllun. Fer með mig í ferðalag og ég kvíði endinum. Kvíði því að kveðja Karitas.
Minn innri feministi ólgar.
Ekki bara vegna Karitasar og hlutskiptis hennar heldur líka vegna heimskulegra ráða 24 stunda um hvernig konur eiga að koma eins og fegurðardísir úr flugi og þess þá heldur vegna pistils um hvernig útvarpsfávitar í þættinum Zúúúber á FM 957 skelltu á "húsmóður úr Vesturbænum" þegar hún hringdi inn og benti á að börn hlustuðu á þáttinn. Umræðuefnið, illa snyrtar konur í sundi, þróaðist út í munngælur og konunni ofbauð. Snillingarnir sem stýra þessum þætti skelltu þá á konuna og sögðu henni að hlusta á aðra stöð.
Hvers konar dómadagshálfviti skrifar um aðra eins mannfyrirlitningu og lágkúru?
Hvað í ósköpunum er frásagnarvert við þetta? Finnst "blaðamanninum" umsjónarmenn þáttarins vera yst á jaðrinum og ofsalega svalir að ræða kantskurð kvenna í sundi og að þessi kona sem hringdi inn hafi verið hræðilega forpokuð og þröngsýn að mótmæla þessu hljóðmengandi bulli?
Eimuð niður í öreindir eru skilaboðin, hvort sem horft er á útvarpsaumingjana eða "blaðamanninn" þessi: "Haltu kjafti og vertu sæt!
Kristín Marja Baldursdóttir, höfundur Karitasar án titils og Óreiðu á striga kann að lýsa þessum viðhorfum og öðrum af sama sauðahúsi miklu betur og í mun meiri blæbrigðum en ég. Ég ætla hins vegar að halda áfram að lesa.
Fávitar!
